خیلی از شما دانشجویان برایشان سوال است که چه میزان سرقت ادبی در مقالات علمی مجاز است؟ طبق قوانین نشریه درصدهایی مشخص شده است که البته بستگی به نوع مقاله شما هم دارد. ما در این مطلب قوانین جدید میزان مجاز سرقت ادبی را توضیح داده این و همینطور نکات تکمیلی را نیز اضافه کرده ایم.
قانون جدید میزان مجاز سرقت ادبی در مقالات علمی
قانون کلی این است که هیچ میزان از سرقت ادبی به صورت کامل قابل قبول نیست، اما اکثر مجلات درصد مشخصی از سرقت ادبی را طبق جدول زیر مجاز می دانند تا اصطلاحات رایج، جملات استاندارد روش شناسی یا بیان علمی عمومی شامل آن شوند. میزان مجاز بسته به نوع مقاله، رشته علمی و قوانین هر مجله متفاوت است.
| میزان مشابهت | توضیح |
| کمتر از ۱۵ درصد | در این حالت، مقاله شما محتوای اصلی و نوآورانه دارد و تنها بخش های کوچکی شامل اصطلاحات رایج یا روش های استاندارد مشابه است. شما باید مطمئن شوید هیچ بخش طولانی از متن دیگران بدون ارجاع باقی نمانده باشد. این میزان سرقت ادبی در اکثر مجلات قابل قبول است و احتمال رد شدن مقاله پایین است. |
| بین ۱۵ تا ۲۵ درصد | این میزان سرقت ادبی قابل قبول است اما ممکن است نگرانی ایجاد کند. شما باید انتظار بررسی دقیق توسط سردبیر و داوران را داشته باشید و اطمینان پیدا کنید که متن زیادی از یک منبع خاص کپی نشده باشد. معمولاً بخش های مرور ادبیات یا روش ها بیشترین میزان سرقت ادبی را دارند و شما باید اصلاحات لازم را اعمال کنید. |
| بالای ۲۵ درصد | اگر میزان سرقت ادبی بیش از ۲۵ درصد باشد، شما باید مقاله را بازبینی کنید، بخش های مشابه را بازنویسی کنید و منابع را اصلاح نمایید. در این وضعیت احتمال درخواست اصلاح گسترده یا حتی رد شدن مقاله بالا است و رعایت این نکات برای انتشار موفق مقاله الزامی است. |
برای بررسی میزان سرقت علمی مقاله خود حتما به صفحه بهترین نرم افزارهای بررسی سرقت علمی مقاله مراجعه کنید.
میزان قابل قبول سرقت ادبی چطور مشخص می شود؟
عوامل متعددی بر تعیین درصد قابل قبول سرقت ادبی در مقالات علمی تأثیر می گذارند. در وهله اول باید بدانید نوع مقاله یکی از مهم ترین عوامل است؛ مقالات پژوهشی مانند انجام مقاله isi و انجام مقاله علمی پژوهشی معمولاً محدودیت سخت تری دارند، در حالی که انجام مقاله مروری درصد بالاتری را مجاز می دانند. سیاست های هر نشریه نیز نقش کلیدی دارند و برخی مجلات بسیار سختگیرانه عمل می کنند. علاوه بر این، هر از بخش مقاله نیز اهمیت دارد؛ بخش های روش شناسی یا مرور ادبیات معمولاً همانندجویی بیشتری دارند. رعایت ارجاع دقیق، بازنویسی مناسب و وضوح منابع نیز مستقیماً بر میزان سرقت ادبی قابل قبول تأثیر می گذارد.
میزان توزیع هماهنگ شباهت در مقاله مهم است!
درصد کلی سرقت ادبی تنها معیار نیست. اگر یک پاراگراف کامل از یک منبع مشابهت داشته باشد، حتی با شباهت کلی پایین، ممکن است برای نشریه مشکل ایجاد کند. بررسی توزیع شباهت در بخش های مختلف مقاله به شما کمک می کند ریسک رد شدن مقاله را کاهش دهید و متن خود را بازبینی دقیق کنید.
درصد مجاز سرقت ادبی در مقالات علمی با توجه به نوع مقاله
در این بخش ما درصد مجاز سرقت ادبی در سه نوع مقاله یعنی مقالات پژوهشی، مقالات مروری و مقالاتی که محتوای آن ها مشابه پروژههای قبلی است را بررسی کرده ایم:
- مقالات پژوهشی اصلی: شما برای مقالات پژوهشی معمولاً باید سرقت ادبی را بین ۱۰ تا ۲۰ درصد نگه دارید. این مقدار شامل نقل قول ها، ارجاعات و منابع معتبر است که به درستی ارجاع داده شده اند. اگر درصد مشابهت بالاتر شود، ممکن است نشریه مقاله شما را بازبینی کند یا اصلاحات گسترده بخواهد. رعایت این محدوده باعث می شود مقاله شما هم از نظر علمی و هم اخلاقی استاندارد باشد.
- مقالات مروری و تحلیلی: در مقالات مروری شما ممکن است نیاز داشته باشید بخش بیشتری از اطلاعات دیگران را نقل کنید. بنابراین درصد قابل قبول سرقت ادبی معمولاً بین ۲۰ تا ۳۰ درصد در نظر گرفته می شود، به شرطی که همه مطالب به منابع اصلی ارجاع داده شده و متن شما بازنویسی کافی داشته باشد تا ارزش پژوهشی خود را حفظ کند.
- استفاده از محتوای مقالات گذشته: اگر شما اطلاعات یا نتایج پروژه های قبلی خود را دوباره به کار می برید، درصد مشابهت ممکن است بالاتر رود. در این شرایط شما باید شفاف توضیح دهید که چرا داده ها مجدداً استفاده شده اند و ارجاع مناسب به نسخه قبلی داده شده است تا سرقت ادبی محسوب نشود.
بخش هایی که بیشتر توسط مخاطب دیده می شود را شناسایی کنید
بخش هایی مانند روش ها یا مرور متون اغلب اصطلاحات استاندارد دارند و ممکن است شباهت بالاتری نشان دهند. شما باید در این بخش ها منابع را به درستی ذکر کنید و بازنویسی مناسب انجام دهید تا مقاله شما هم اخلاقی باشد و هم از نظر علمی استاندارد بماند. رعایت این نکات شانس پذیرش مقاله شما را افزایش می دهد.
خودسرقت ادبی ممنوع
استفاده از نوشته های قبلی خود بدون ارجاع مناسب، خودسرقتی محسوب می شود. حتی اگر این کار درصد شباهت کلی را زیاد نکند، یک مشکل اخلاقی جدی است. شما باید همواره مقالات قبلی خود را ارجاع دهید و نشان دهید که محتوا تکرار شده به دلایل منطقی و مستند استفاده شده است تا از مشکلات اخلاقی و رد مقاله جلوگیری کنید.
